Yarım Kalanlar

 “Herkesin yarım kalmış bir hikayesi vardır.”

Merhaba sevgili yol arkadaşım. Bugün, aylar sonra, yarım kalanlarla döndüm yanına. Bazen cümleler, bazen anlar, bazen kitaplar ve bazen de kadehler yarım kalmıştır masalarda. Bugünse, içimizde yarım kalanlardan konuşacağım biraz seninle.

Yarım kalan, seninle paylaşmadığım çok yazım var arşivimde. İlk olarak bu yarım kalışlardan bahsedebiliriz aslında. Hikayenin en başına dönersek, kendimi yarım hissettiğim bir günde açmıştım burayı. "Gece yarısı fark edişleri". Ne kadar ışıksız bırakan, zifiri karanlıkta hissettiren bir an değil mi? Tam olarak onun içinde hissediyordum buraya ilk yolum düştüğümde. Yakın bir zamanda tekrar öğrendim ki, gece yarısı fark edilenler, sabahkilerden bambaşkaymış. 

Hep konuşurken, "bundan on yıl sonrası"nı merak ederek konuştuğumu fark ettim bir süredir. Bugün bir andaysa, 2016'da ilk karaladığım yazılarımdan biriyle karşılaştım sonra. Şu anıma, 2016'nın 10 yıl sonrasına yazmışım mesela. Sevgili 2016’daki yazım, sana kötü bir kaç haberim var. Fakat, bugün gündemimiz bu olmayacak. Sonrayı sonraya bırakıyoruz bugün. Bu başlangıcımız da yarım kalsın.

Bazı anlar var, gerçekliğin o tokadının alenen yüzümüze çarptığı. 2026’nın ilk 7 ayı, tam olarak bu tokatlarla geçti. En çok değiştiğimi fark ettiğim -buna büyümek ya da olgunlaşmak, ne demek isterseniz- süreç oldu. Yarım Kalanlar’ın tarifsiz çıkmazlarında hissettim kendimi. Güneşin bile doğmayacağını düşündüğüm geceler, gün ışığının içimi ve hislerimi ısıtamadığı, mutlu edemediği günler oldu. “Bir koltuğa iki karpuz sığmaz” dedikleri için bir hayata 4 farklı yaşam sığdırmaya çalıştım. Yalan yok, hala sığdırmaya çalışıyorum bazı yaşamları. Dakikalar içinde bir öğrenci olup öğrenmeye çalışırken; bir mesajla ya da aramala başkan rolüne geçip masanın sağından soluna yol göstermeye ya da karar mercii olmam gereken bir 7 ay oldu. 

Samimiyetin ve açık iletişimin her şeyi çözebileceğine inanırken, sessizliğin ve suskunluğun en iyi cevap olduğunu gördüğüm etkenler girdi hayatıma. İyi hoştu ama, bu bende yarım bıraktı beni. En çok galiba duygularım yarım kaldı. İçten gelerek yansıtılan o duygular, bir anda yarım bırakıldı. Bu duygular ilk okunduğunda birine ya da bir şeye duyulan aşk, tutku, sevgi gibi gelebilir kulağınıza ama durum tam tersi oldu. Bazen mutluluklar, bazen stresler ve bazen de endişeler yarım kaldı. Bakıldığında, mutluluk haricinde diğerlerinin yarım kalışı iyiymiş gibi gözükse de durum tam tersi aslında. İnsan hissetmeden, içselleştirmeden duygularını nasıl insan olabilir ki? Ya da nasıl olmak istediği kişi olabilir ki? İlk yarım kalışım buydu aslında. “Bırakın biraz ağlayayım.” demek istediğim noktada, “E, şimdi ne yapıyoruz” diye devam etmeye çalışmak.

Hayatın hep gri olmasından dert yanarken bir anda en grinin içinde olmak zorunda kalmanın da getirdiği yarım kalanlar oldu. Kontrol edemediklerim ya da benim dışımda gelişen olaylar planlarımı, hayallerimi ve isteklerimi yarım bıraktırdı. Bir de heves konusu var tabi. Ne kadar üzücüymüş insanın hevesinin yarıda kalması ve sonra ya toparlanamaması ya da toparlanırken vazgeçişlerin kurbanı olması. 

Hayat hep yarım kalanlar mıdır? Olmamalı. Maalesef ki, içimizden olmamalı derken hayat denilen gerçekliğin yüzümüze vuruşu tam olarak bu şekilde. En büyük yarım kalan ise bir insanın hayatı. Daha çok yakın bir zamanda tekrar bu gerçeklik vuruldu yüzümüze. Yarım kalan hayatların ardında kalan güzel hikayelerinin olduğu. Daha önce hep kalabalık masalardan bahsetmiştim sana yol arkadaşım. O masada artık boş bir sandalye var, son kişi de veda edene kadar duracak olan. Daha bu yarımlığı konuşacak kadar hazır hissetmesem de kendimi, belki ileride o hikayeyi de konuşuruz.

Bir de yarım kalan şehirler var. Daha doğrusu yarıda bizim bıraktığımız şehirler. Oradaki hayat devam etse de, oranın denkleminden isteyerek ya da zorunda kalarak ayrılma durumları. Ben hangi şehrin hangi yarıda kalışının içindeyim, bilmiyorum. Bir süredir “bir yere ait hissetmiyorum” cümlesinin ta kendisiyim. Kritik bir nokta aslında, griliklerden ibaret yine. Bu sorunun cevabını bulmak için ise önümü görmem gerekiyor ve ne trajediktir ki bu sefer ne karpuz ekleyebiliyorum koltuğa ne de koltuğu değiştirebiliyorum. Sonuca ne zaman ulaşacak bilmiyorum ama bu sefer duygularımı, isteklerimi yarıda bırakmadan seçeceğim şehrimi. Çünkü, yolun ilk başında da tam böyle karar vermiştim İstanbul’a. Zifiri karanlıkta da bıraksa bazen, kucağımda iyi ki’lerim ve hikayelerim oldu şu son 5 senede. Anladım ki, bazı hevesler için de vazgeçişlerimizin sonucunu yaşıyoruz. O yüzden bazen masada yarım kadehimiz, yarım cümlelerimiz ve yarım anılarımızlayız. Umarım ki, senin yarım kalanların sadece kitaplardan ya da kadehlerden ibarettir. 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ait Hissetmek, Kaybolmak ya da Benzeri Şeyler

Yaralar ve Yarınlar