Kayıtlar

Ait Hissetmek, Kaybolmak ya da Benzeri Şeyler

Kimilerinin evi dört duvar ve yerleşikken, kimilerinin de yolda olma haliymiş. Bir kere “ev” dediğin yerden ayrıldığındaysa yeni gittiğin yerlerde ev’ini kurmaya çalıştıktan sonra ne çıktığın yer ne de oluşturduğun yer evin oluyormuş. Asıl ev dedikleri yer; o iki konum arasında dokunan mekikte geçilen caddeler, sokaklar ve asfaltlardan ibaret bir halmiş. Aylar sonra tekrar merhaba, yol arkadaşım. Yine bir gece ve yine beraberiz. Bir süredir "aidiyet" geçiyor aklımdaki pencerelerden. Ait hissetmek hikayenin tam neresinde başlıyor, biliyor musun? Ben bir süredir karışık durumdayım. Ne ait hissediyorum ne de doğru. Bundan bir süre önce; hayatında olacak gerçek birini bulmasıyla bir yere, bir şeye ve şeylere ait hissedeceğine inanan biriyle kesişti yolum. Böyle bir şey mümkün mü? Emin değilim. Ait hissetmek tam olarak nedir ki, biri etken olsun bu duruma? Ya da ait hissetmek bir yere, bir şehre ya da bir olaya mı bağlı daima? Onun hikayesi, alışagelmişin dışındaydı. Belki de hepi...

Yarım Kalanlar

 “Herkesin yarım kalmış bir hikayesi vardır.” Merhaba sevgili yol arkadaşım. Bugün, aylar sonra, yarım kalanlarla döndüm yanına. Bazen cümleler, bazen anlar, bazen kitaplar ve bazen de kadehler yarım kalmıştır masalarda. Bugünse, içimizde yarım kalanlardan konuşacağım biraz seninle. Yarım kalan, seninle paylaşmadığım çok yazım var arşivimde. İlk olarak bu yarım kalışlardan bahsedebiliriz aslında. Hikayenin en başına dönersek, kendimi yarım hissettiğim bir günde açmıştım burayı. "Gece yarısı fark edişleri". N e kadar ışıksız bırakan, zifiri karanlıkta hissettiren bir an değil mi? Tam olarak onun içinde hissediyordum buraya ilk yolum düştüğümde. Yakın bir zamanda tekrar öğrendim ki, gece yarısı fark edilenler, sabahkilerden bambaşkaymış.  Hep konuşurken, "bundan on yıl sonrası"nı merak ederek konuştuğumu fark ettim bir süredir. Bugün bir andaysa, 2016'da ilk karaladığım yazılarımdan biriyle karşılaştım sonra. Şu anıma, 2016'nın 10 yıl sonrasına yazmışım mesela...

Yaralar ve Yarınlar

Merhaba sevgili yol arkadaşım, neredeyse 6 ay sonra tekrar kucağımda biriktirdiğim cümlelerle ve her seferinde açık olan Remembrance'la geldim. Sen de buradaysan, şarkımızı hazırladıysan hoşgeldin. Benim yine anlatacak kelimelerim var sana. Hazırsan, başlıyorum. İyi yolculuklar. Bu uzun ara, kendime de verdiğim uzun bir araydı. 2025'in ilk yarısı öylesine zorluydu ki ruhumun her parçasıyla büyümeyi hissettim. Yok olmayı, takıldığımı sanıp yere düşmelerimi hissettim. Kendimin sınırlarını fark ettim. Ben kimdim, ne idim biraz bu yollardan geçtim.  2025'in 23. haftasında girdiğim 23 yaşım, hayatta unutamayacağım o yolculukta olduğumu hissettirdi bana. Hayat, devinim halinde olmaktı, fark ettim. Kendime verdiğim 6 aylık ara, zamansızdı. Herkes mi yaşardı bunları, bilemedim. Galiba, bilemeyeceğim de. Amacım hiçbir zaman yaraları ve yarınları kıyaslamak olmadı başkalarıyla. Herkesin hikayesi farklıydı ve bu benim hikayemdi. O yüzden 23. haftanın 23. yaşından itibaren tekrar kendi...

Yirmi Üç

Yirmi üç. Ne garip bir tesadüf, 2025'in 23. haftasında 23. yaşıma giriyorum. Hatta, siz bu yazıyı okurken girdim diyebiliriz. 23 yıl, 276 ay, 1196 hafta, 8395 gün. Bugün, biraz bu 8395 gün içinde kaybolacağımız yazımıza hoş geldin sevgili yol arkadaşım. Bugün, kucağımda 1196 hafta var. Biraz yeni yaşın getirdiği umut, mutluluk var, biraz da 276 ayın bir araya gelirken topladığı anlar, anılar, tutkular, burukluklar ve en çok da Aylis'ten parçalar var. Bugün, biraz daha yakından tanıyacağız beni. Hep anlatan bendim ama beni ben yapan şeyleri arka plana atmıştım bir çok noktada. O yüzden sevgili yol arkadaşım, 23. yaşımın ilk yolculuğuna hoş geldin. Ben Aylis. Günlerden 5 Haziran 2002. İzmir'in küçük bir ilçesinde öğle saatlerinde başladı yolculuğum. İki kişilik bir ailenin üçüncü ve son ferdi olarak, bir evin bir kızı dedikleri şekilde dünyada buldum yerimi. Aşkı, sevgiyi ilk kez burada gördüm. Farklı ışıkların bir araya geldiğinde gökkuşağı gibi yansıdığını gördüm. İlkokula ...

Gece Yarısı

Kelimelerle tarif edilemeyen durumlar, ruhsal ağırlıklar ve ağrılar. Merhaba sevgili yol arkadaşım. Hoş geldin. İçimde bir boşluk hissediyorum bugün. Yabancıyım. Olduğum her şehre, yere ve ana o kadar yabancıyım ki, yoldan geçen herkes daha tanıdık sanki hayatıma. Bir rüyanın içinde gibiyim. Daha çok bir kabus. Karabasanlar basıyor her gün doğuşunda, anlatamıyorum genelde neden olduğunu. Saçmalıklar görüyorum her anda. Gece yarısı çöküyor üstüme her seferinde. Yeni ay doğmadan önce, zifiri karanlık olan o gökyüzü gibiyim. İnancım var gün ışığına ama gücüm olmuyor sabahı beklemeyi. Garip işte. Bir süredir tüm cümleler garip ile bitiyor. Renkler, İstanbul'a uygulanan Hollywood efekti gibi geliyor gözüme. Artık gözlerimin içi parlamıyor eskisi gibi. Değişiyorum, tanıyamıyorum ve ait hissedemiyorum. Gençliğimden istifa ettiğimi hissediyorum sadece. Çabalıyorum ama genelde başarısız oluyorum akşam saatlerinde. İnancım var hala kendime ama işte bazen, bir anda anlatamayacağım o ana dönüy...

Akşamüstü Yolculuğu

Resim
Merhaba sevgili yol arkadaşım, bugün gece yarısında değil de akşamüstü bir yolculuğa çıkıyoruz seninle. Hava hazır yağmurluyken, hadi kap kahveni. Kucağımda anlatacağım bir kendimi kazanmayı seçme yolculuğum var.  Bir süre önce, kimine göre yakın kimine göre de çok uzun bir zaman önce, hayatımda ilk kez hissettiğim hisler ile tanıştığım bir sürecin içine girdim. Sadece kalbimle değil, ruhumla hissettim. O kadar yoğundu ki bu hisler, duvara toslamış gibiydim. Kendimin hiç bilmediğim bir yönü ile tanışmıştım aslında. Çok güzeldi, hatta rüya gibiydi demek tam yerinde bir deyim olabilirdi o anlar için. Sonra, hayat yine cilvesiyle karşılaştırdı beni, büyük bir savaşın içinde buldum kendimi. Biriyle değildi savaşım, çoğunlukla kendimleydi. Bile bile lades olmayı kabul etmiştim istemsizce. Süreç uzadı, hislerim daha da yoğunlaştı ve ben iyice kendimi tanıyamadığım o halimle tanışmaya başladım. Tanıdıkça, şaşırdım aslında. Garipti ve yoğundu. Her şeyi göze alacak cesareti vardı. Dünya...

İnsan Öyle Boş Bir Eve Ait Hisseder Mi?

Sevgili yol arkadaşım, sana temelli veda edeli kısa bir süre olmuştu aslında. Görüşürüz değil de hoşçakal ile bitirmiştim cümlelerimi, bir daha gelmem diye düşünerek, umut yüklemek istemeyerek. Ama, tekrardan merhaba, ben geldim. Bir şarkı çıktı karşıma "TUANA-cümlelerim". İlk cümlesini duyduğum an ekranı açtım. Sana geldim. "İnsan öyle boş bir eve ait hisseder mi?" demiş hanımefendi. O yüzden yazımızın başlığı bugün bu cümle oldu. Yine ne anlatacağımı bilmeyerek geldim. Kucağımda bu sefer kalabalıklar da yok. Koskocaman bir bilmiyorum bulutuyum. Ne hissetmem gerektiği, ne yapmam gerektiğini. O kadar garip ki, galiba hiçbir şey hissedemiyorum. Ne acı ne de mutluluk. Yine o kelime dilimde: "Garip". Kendimin yeni bir versiyonu ile tanıştığım bir süredeyim. Geçen gün, kaçarak gittiğim İstanbul'a dönerken yolda yansımamla karşılaştım. Yansımamdaysa "Neler düşünerek geldin ve neler oldu" cümlesi vardı. Bu bir soru değildi aslında. Biraz, ne umdun ...