Ait Hissetmek, Kaybolmak ya da Benzeri Şeyler

Kimilerinin evi dört duvar ve yerleşikken, kimilerinin de yolda olma haliymiş. Bir kere “ev” dediğin yerden ayrıldığındaysa yeni gittiğin yerlerde ev’ini kurmaya çalıştıktan sonra ne çıktığın yer ne de oluşturduğun yer evin oluyormuş. Asıl ev dedikleri yer; o iki konum arasında dokunan mekikte geçilen caddeler, sokaklar ve asfaltlardan ibaret bir halmiş.

Aylar sonra tekrar merhaba, yol arkadaşım. Yine bir gece ve yine beraberiz. Bir süredir "aidiyet" geçiyor aklımdaki pencerelerden. Ait hissetmek hikayenin tam neresinde başlıyor, biliyor musun? Ben bir süredir karışık durumdayım. Ne ait hissediyorum ne de doğru.

Bundan bir süre önce; hayatında olacak gerçek birini bulmasıyla bir yere, bir şeye ve şeylere ait hissedeceğine inanan biriyle kesişti yolum. Böyle bir şey mümkün mü? Emin değilim. Ait hissetmek tam olarak nedir ki, biri etken olsun bu duruma? Ya da ait hissetmek bir yere, bir şehre ya da bir olaya mı bağlı daima? Onun hikayesi, alışagelmişin dışındaydı. Belki de hepimizinki gibi.

Ben bir süredir bu hikayede aitten çok kaybolmuş hissediyorum karşıma çıkan her şehrin sokaklarında. Biraz fazla yarım, biraz fazla eksik ve fazlasıyla bulanık. Hayat daima planladıklarımızdan ibaret değilmiş, bunu her seferinde tecrübe etmiştik ama bu seferki hepsinden farklı gibi geliyor. Hikaye bitmiş çoktan ama ittirerek devam ettirmeye çalışıyormuş gibiyim. Herkesin yüzünde ise aynı yabancılığa, ait hissedememeye ve en çok da yalnızlığa rastlıyorum. 2026'nın vebası da buymuş gibi geliyor. Aynı yüzeysellik, aynı yarımlık ve benzer gelip geçicilik. Ağır ruhlar için, ağır sanrılar hikayesi işin özünde.

Yüzeysel anlar ve yüzeysel insanlar arayan, kayıp ruhlar ordusu gibi bu dönem. Fazla yapmacık, fazla oyunlar dönen yerlermiş gibi büyük şehirler. Büyük sanrılar ve getirdikleri büyük sancılar var bavulunda. Toksik bir ilişki gibi aslında. Ne olduğu gibi, ne de olması gerektiği. Kalıpları olan, uymayanı def etmeye çalışan. Uymayan ruhlara denk geldiği zaman hasta eden bir yanı var gibi.

Bir de hikayeler var kucağımda an'lardan ve insanlardan biriktirdiğim. Biraz da vedalar içeren. Veda etmek istememek galiba ait hissedemememe neden oluyor bir süredir. Ne yola çıkabiliyorum ne de tam anlamıyla varabiliyorum o noktaya. Hayat hep derinleştiğin yere veda edememek midir? Cevabını gerçekten bilmiyorum.

2026, en kafamı karıştıran, bulanıklaştığım ve yolumu kaybettiğimi düşündüğüm yıl oldun gerçekten. Ait hissettiğimi düşündüğüm yerlere olan aidiyetsizliğimi gösterdin. Yarım hikayeler bıraktın hayatımızda. Doğrularım en büyük yanlışlarımmış gibi çıkarttın karşıma. İnandıklarımın kurmacalar olduğunu gösterdin. Vedaların her zaman gerçekleşemeyebileceğini hatırlattın bir sabah. Ve tesadüflerin daima tesadüf olmadığını. İnanmak istiyorum ki, gerçekten her şeyin ve herkesin bir vakti var. Tesadüflerin, yolculukların ve olunması gereken yerlerin. Ve yine inanmak istiyorum ki, bu kadar yüzeysel bir yer, biri ya da bir an değilsin. 

Ve son olarak, sevgili yol arkadaşım. galiba ait hissetmek zorunda değiliz bir yere. Olduğumuz ve olacağımız her yer, fiziken veyahut ruhen yan yana olduğumuz her insan, şahit olduğumuz, dinlediğimiz ya da yaşadığımız her olay bizi sadece bize ait hissettirecek. An'lardan ibaret hayatımızda, dönüp bakınca hatırlayacak an'larla devam edebilmemiz dileğiyle. İyi geceler.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yarım Kalanlar

Yaralar ve Yarınlar